اون که یه وقتی تنها کسم بود

                      تنها پناه دل بی کسم بود

                                              تنهام گذاشت و رفت از کنارم

                                                                        از درد دوریش من بیقرارم

خیال می کردم پیشم می مونه

                      ترانه عشق واسم می خونه

                                            خیال می کردم یه همزبونه

                                                                     نمی دونستم نا مهربونه

با اینکه رفته اما هنوزم

                     از داغ عشقش دارم می سوزم

                                             فکر و خیالش همش باهامه

                                                                 هر جا که میرم جلو چشمامه

دلم می خواد تا دوام  بیارم

                       رو درد دوریش مرهم بذارم

                                           اما نمی شه  راهی ندارم

                                                                   نمی تونم من طاقت بیارم

دوستای عزیز سلام

از همه دوستای خوبم که نتونستم بهشون سر بزنم عذرخواهی می کنم

ممنونم که مثل قبل به کلبه بارونیم میاین

۳۰سی